Teyzemin Örgüleri
Bunlar, ondan kalan son örgüler. Onun o güzel elceğizlerinden. Artrozlu, çarpık, maharetli. Bir buçuk yıl kadar önce o güzel atına binip gitti teyzeciğim.
Benim güzel Muazzez’im. Biz Onu hiç ölmeyecek sanırken, hayatının sökülen bir örgü misali tükendiğini fark edemedik.
Yaşarken, o gündelik hayhuyun içinde yeterince bilemedim değerini. Ne onun, ne son torunuymuşçasına sevdiği kızıma ördüğü o birbirinden güzel, her ilmeği sevgi ve göznuruyla atılmış ve haliyle zamanla küçülmüş kazakların, süveterlerin, elbisele ve atkıların… Ancak bu kadarcığı O’ndan sonra işte kaldı elimde, bir zamanlar yaşayan, kanlı canlı, o kocaman insanın ellerinden, beyninden, kalbinden… Kendisi artık olmasa bile O’ndan bu parçalar bizimle. Ve hep bizimle olacaklar; küçülüp epriseler bile. Özlüyorum O’nu. Özledikçe ellerini okşarcasına ellerimi sürüyorum eserlerine.
Ve düşünüyorum; örgü tam anlamıyla bir sanat belki de. Değeri bilinememiş hatta zaman zaman hor görülmüş; ne yazık ki onu uygulayanlar misali. Oysa nazik, koruyucu, sağlam; hem de şık, rengarenk ve zamansız, modasız. Aynı zamanda da bizi; nerede olurlarsa olsunlar sevdiklerimizle ilmek ilmek bağlayan. Örgü’müzü koruyalım, onu yaşatalım. Bizim sanatımız o…
M.M.U
M.M.U
Şubat 21, 2012 | Genel
Ilgili Yazilar
